Wuthering Heights/ Emily Brontë

MIŁOŚĆ SILNIEJSZA NIŻ ŚMIERĆ

"Be with me always - take any form - drive me mad! only do not leave me in this abyss, where I cannot find you! Oh, God! it is unutterable! I cannot live without my life! I cannot  live without my soul!"

Jedyna powieść Emily Brontë - powieść, bez której literatura angielska (a potem również światowa) nie byłaby taka sama. Źródło niezliczonych inspiracji (chociażby kultowych autorek powieści z gatunku teen novel: Stephenie Meyer czy Amandy Todd), niejednokrotnie przenoszona na ekran. ARCYDZIEŁO, które trzeba znać! 

Moja przygoda z "Wichrowymi Wzgórzami" rozpoczęła się w okresie licealnym, kiedy u mamy na półce z "klasykami" znalazłam przepięknie wydany beżowy pozłacany egzemplarz. Po kilku dniach książka krążyła wśród moich przyjaciółek, a dla każdej z nas obsesyjnie zakochany Heathcliff był facetem ze snów. 

"Wichrowe Wzgórza" to historia dzikiej, niepohamowanej miłości i epickich wyborów, osadzona wśród angielskich wrzosowisk i mrocznych, gotyckich rezydencji. Narracja "szufladkowa" może początkowo irytować (zwłaszcza współczesnego czytelnika); warto jednak przezwyciężyć niechęć, aby móc zatopić się w szaleńczym uczuciu, towarzyszyć Catherine w życiowych decyzjach, obserwować zemstę Heathcliffa i poczuć ten jedyny w swoim rodzaju (później już niepodrabialny) wiejący znad wrzosowisk wiatr. 

Nieokrzesany Heathcliff stał się prototypem kochanka, dla którego nic (nawet śmierć) nie stanowi przeszkody, by połączyć się z ukochaną - zresztą do klasyki przeszła scena, w której odkopuje jej trumnę, aby jeszcze raz przytulić ciało. Wybór Catherine - pomiędzy miłością "wygodną" a miłością prawdziwą - od pierwszych stron wydaje się być naznaczony nieuchronną tragedią.  

Mając już te lata co teraz, ogarniają mnie pewne wątpliwości, czy aby buntowniczy i niebezpieczny Heathcliff jest dobrym kandydatem na chłopaka. Kiedy jednak czyta się "Wichrowe Wzgórza", wydaje się, że tylko miłość wszechogarniająca i nieokiełznana jest warta zachodu, zaś nikt nie potrafi kochać tak jak bajroniczny Heathcliff. Co począć - magia literatury. 

Gotyckie klimaty w wyjątkowym wiktoriańskim wydaniu. MUSICIE TO PRZECZYTAĆ!

Great Expectations/ Charles Dickens

DICKENS NIEZWYCIĘŻONY

"Love her, love her, love her! If she favours you, love her. If she wounds you, love her.

 If she tears your heart to pieces - and as it gets older and stronger, it will tear deeper -

 love her, love her, love her!"

Klasyka powieści angielskiej, podróż Pipa od chłopka-parobka do dżentelmena i jego obezwładniająca miłość do Estelli - poruszy chyba każdego, kogo nie zniechęci rozmiar wiktoriańskiego dzieła (epoki znanej z powieści-cegieł). A przy tym - warto poznać panią Havisham, zdegradowaną psychicznie kobietę, której narzędziem do zemsty na męskim rodzie staje się młoda i piękna Estella. 

Wszystkie odcienie Dickensa.

Portret Doriana Graya/ Oscar Wilde

CHWILO TRWAJ 

Najgłośniejsza powieść Oscara Wilde'a (oskarżonego, nota bene, o homoseksualizm i skazanego na karę więzienia w purytańskiej epoce wiktoriańskiej), która wpisała się na trwałe w kanon literatury anglojęzycznej. 

Homoseksualizm, hedonizm, dobro i zło, mistycyzm, miłość, młodość, piękno - u Oscara Wilde'a jest wszystko to, nad czym wpadają w zachwyt współcześni czytelnicy! Oto Dorian - niebywale przystojny młodzieniec, upojony własną urodą i niemoralnymi teoriami starszego arystokraty Lorda Henryka, w chwili gdy spogląda na swoją podobiznę, wypowiada szalone życzenie: "Gdybym ja pozostał wiecznie młody, a obraz się starzał!" Nawet on sam nie wie, że tym samym podpisuje swoisty Faustowski cyrograf, ażeby zachować swą nieskazitelną urodę na zawsze. 

Życzenie zostaje spełnione. (!) Dorian pozostaje nadzwyczajnie piękny, zaś wszelkie oznaki starości w tajemniczy sposób "przejmuje" jego portret, namalowany przez zauroczonego nim Bazylego. Ale! Nie ma nic za darmo! Wraz z wieczną młodością przychodzi moralna degradacja, fascynacja grzechem i czarną stroną ludzkiej natury. Lord Henryk pociąga za sznurki i kształtuje Doriana w myśl idei: "Życie trwa tylko chwilę, więc spal się jak najjaskrawszym płomieniem." 

Tajemnica tytułowego portretu, którą poznajemy dopiero na końcu powieści, zmusza do odpowiedzi na pytanie: czy człowiek może żyć bez własnej duszy? Czy jesteśmy w stanie odseparować samych siebie od swojego sumienia, które - nieproszone - będzie konsekwentnie nawiedzać zbrukany umysł? Czy dla zatrutego serca istnieje odpuszczenie win? 

"Każdy z nas nosi w sobie piekło i niebo" - które zwycięży?